“Mensen maakten wel eens de grap dat Luuk vast wel zindelijk zou zijn op zijn 18e, maar als ouder maakt dat je onzeker,” vertelt Marieke, moeder van Luuk. Luuk is op dat moment 7 jaar en draagt nog steeds een luier. Hij lijkt de luier niet vervelend te vinden en heeft geen interesse en motivatie om zindelijk te worden. Na het spreken met het consultatiebureau, de huisarts, een orthopedagoog, een diagnostische observatie bij een GGZ-instelling en het inzetten van adviezen komt er uiteindelijk een doorverwijzing naar SeysCentra.
“Luuk was als peuter en kleuter al niet geïnteresseerd in het potje. Er was geen nieuwsgierigheid. We kunnen niet verklaren waar Luuks onzindelijkheid vandaan komt. Hij heeft geen beperking en er is geen traumatisch voorval geweest. Hij is nooit gediagnostiseerd met iets. Maar we weten dat hij moeite heeft met bepaalde veranderingen. Toch konden we daarmee niet verklaren wat deze zindelijkheidsblokkade kon veroorzaken. Toen Luuk eenmaal in groep drie kwam, hadden we als ouders het gevoel dat het niet uit hemzelf zou komen. We hadden veel zorgen over een 7-jarige die nog volledig in de luiers loopt. Naast de ongemakkelijke situaties, zoals hele volle of doorlekkende luiers, werd het lastig om passende luiers te vinden die voldoende urine konden vasthouden. Ook gaf het zorgen over gymlessen die aan het eind van de dag waren, wanneer de luier al helemaal vol zat.
We maakten ons ook zorgen over het sociale aspect, bijvoorbeeld als hij wilde spelen met vriendjes, naar een kinderfeestje wilde of als er een schoolreisje was. We moesten altijd nadenken wanneer en door wie er een luier verschoond kon worden. We waren bang dat hij gepest zou gaan worden – iets dat gelukkig tot nu toe nog nooit aan de orde is geweest. Maar we dachten wel: we moeten hulp vinden.” Luuks ouders stelden zichzelf constant de vragen: wat heeft hij nodig om zindelijk te worden? Wat hebben wij nodig? Hoelang zal het nog duren voordat hij zindelijk zal zijn?
Uiteindelijk kwamen Luuk en zijn ouders bij SeysCentra terecht. Bij de eerder betrokken orthopedagoog waren al een paar vaardigheden behaald, zoals wennen aan het wc-hokje en hem staand verschonen, in plaats van liggend. Bij SeysCentra begonnen ze met een op maat gemaakt behandelplan, bestaande uit kleine stappen die thuis uitgevoerd konden worden. “We spraken met onze behandelaar, die altijd heel begripvol was en waar we veel fijne gesprekken mee hadden. Ze was super positief en als we een zware week hadden gehad, spraken we haar en focuste zij juist op alles dat wel goed was gegaan. Ze gaf ons altijd nieuwe moed om verder te gaan,” vertelt Marieke. Luuk oefende thuis met zijn ouders een heel jaar op afstand. Na een jaar hard werken stagneerde de vooruitgang thuis. Samen met de betrokkenen werd toen besloten de interne behandeling bij SeysCentra te volgen.
“De interne training hield in dat we 1,5 week elke dag op en neer naar Malden reden. We gingen verder met het oefenen met de stappen uit het behandelplan en werkten met een beloningssysteem. Wanneer het goed ging met een nieuwe stap, kreeg hij een beloning. De beloningen en alle aandacht motiveerden hem. Het hielp heel erg dat Luuk met behandelaren werkte – hij liet dan ander gedrag zien dan thuis met ons. Er was nog steeds spanning tijdens het oefenen, maar bij de behandelaren van SeysCentra deed hij wat hij thuis niet deed of wat thuis met veel moeite en boosheid ging.” Wel was het elke ochtend strijd voordat we in de auto stapten, maar als we dan eenmaal in Malden waren, was het goed. We lieten Luuk dan ook achter met een gerust hart, wetend dat hij in goede handen was.”
Tijdens de interne training kon Luuk niet naar school en werd er veel geduld en energie van het hele gezin gevraagd. De ouders van Luuk leerden in deze periode veel over henzelf. Thuis moesten ze de begeleiding voor de zindelijkheid in de middagen en weekenden op gelijke wijze doorzetten. “We moesten daarvoor flink wat patronen doorbreken. We leerden bij SeysCentra hoe wij bepaald gedrag in stand hielden, dat was heel leerzaam voor ons. We leerden ook veel over Luuk en hoe we het beste op hem konden reageren om stappen te kunnen zetten en zijn zelfstandigheid te stimuleren.” De dagen thuis waren voor het gezin het zwaarst: om alles wat je hebt geleerd toe te passen in de praktijk. “Tijdens de dagen intern is alles gericht op de behandeling: we hadden alle tijd voor hem. Maar op een gegeven moment gaat het normale leven weer door. Je hebt afspraken gemaakt met de behandelaar, maar in de praktijk blijken er dan allerlei factoren invloed te hebben, waar je helemaal geen rekening mee hebt gehouden.” Marieke benadrukt dat ze zeer positief zijn over de behandeling: “Het is een super programma, daar is niets van te zeggen. Na de 1,5 week interne behandeling plaste hij op de wc zonder luier, een resultaat boven verwachting. Thuis zette we daarna voort wat we allemaal hadden geleerd. Ook kwam bij ons de behandelaar nog 3 keer bij ons thuis om ons verder te begeleiden en coachen. Ze dachten in alles mee.”
Luuk’s ouders haalden veel kracht uit de tussentijds behaalde resultaten en de positieve begeleiding. “De behandelaars hielpen ons altijd inzien wat er wél behaald was, in plaats van wat er nog niet behaald was. Ze kijken naar het positieve, naar wat er wel lukt. Wat we ook bijzonder vonden aan SeysCentra, was de aandacht die er voor de ouders is. Ze waren begripvol naar ons en zagen dat het voor ons ook zwaar is. Ze vroegen ons wat wij nodig hadden, hoe ze ons konden helpen. Dat was heel fijn.” Marieke ziet ontzettend veel vooruitgang bij haar zoon: “Hij zal het zelf misschien niet toegeven, maar ik heb het idee dat hij na de interne behandeling enorm gegroeid is. Hij komt zelfverzekerder over, wat zelfstandiger. Ik denk dat het ergens oplucht, ook voor hem. Ik denk dat alle aandacht daarbij ook heeft geholpen: dat wat je aandacht geeft, groeit. In praktische zin zien we dat hij nu overdag naar het toilet toe gaat en de luier niet meer nodig heeft. Hij gaat voor hij naar school gaat thuis naar de wc, en daarna ook op school en de BSO. In het begin moesten we hem nog wel naar het toilet sturen, bijvoorbeeld voordat we weggingen. We hebben nu overdag helemaal geen ongelukjes meer, dus dat is geweldig. We hebben al zoveel bereikt, ook al zijn we nog niet klaar. De volgende stappen zijn de ontlasting loslaten in het toilet in plaats van de luier en de nachtzindelijkheid. Maar er is al meer bereikt dan we hadden verwacht, en we zijn zo trots op Luuk.”
Marieke vertelt ook hoe het op het begin even wennen was aan de zindelijkheid van Luuk: “Ook wij moeten zonder luier opeens weer rekening houden met dingen. Bijvoorbeeld plaspauzes inlassen. Maar dit is eigenlijk vooral opluchting natuurlijk. We zijn laatst een weekje weggeweest en we hoefden veel minder mee te zeulen. Dat was heel prettig, het was een zorg minder.”
Aan andere ouders wil Marieke het volgende zeggen: “Wees niet bang om hulp te zoeken! Het was voor ons een hele weg voordat we op de juiste plek waren, maar die hebben we bij SeysCentra gevonden. Als je eenmaal op de goede plek zit, is het het allemaal waard. De begeleiding helpt je en kijkt samen met jou verder: als de ene aanpak niet werkt, wat werkt er dan wel? Je hoeft het niet alleen te doen.”
Wij zijn tussen 8.30 en 12.30 uur telefonisch te bereiken op:
088 – 779 47 90
