“Thomas en ik gingen net nog naar de bakker,” vertelt Thomas’ moeder Vera. “Ze vroegen of hij een koekje wilde. Hij zei: ‘ja, ik wil!’ Hij probeerde zelfs een nieuw soort koekje. Als je me dit een half jaar geleden had verteld, had ik het niet geloofd.” Thomas had namelijk vanaf zijn geboorte al sondevoeding, tot hij bij SeysCentra terecht kwam. “Er werd altijd gezegd, het komt wel goed, hij moet gewoon wat aansterken. Maar het kwam niet goed. Toen hij zes jaar was, kwamen we bij SeysCentra in behandeling. Ik dacht: dit is mijn laatste hoop, als het hier niet lukt, weet ik het ook niet meer,” vertelt Vera, moeder van Thomas. “Inmiddels is hij helemaal van de sondevoeding af en eet hij van alles. Dat had ik nooit verwacht!” Vera deelt trots het verhaal van Thomas.
Thomas kreeg eigenlijk nooit iets anders binnen dan de sondevoeding. Heel af en toe nam hij een hapje van iets, maar dat was bij hoge uitzondering. Vera probeerde van alles met Thomas: speltherapie, EMDR, contact met kinderartsen en logopedisten. “We bleven maar doortobben,” zegt Vera. “Toen werd hij vier, en kreeg hij nog steeds 99% van de tijd sondevoeding. We waren inmiddels weer bezig met speltherapie, hij ging naar de basisschool, en ik maakte me zorgen. Hij had weinig energie, kon slapen van half zeven ’s avonds tot acht uur ’s ochtends en had ondergewicht.
Toen ben ik gaan aandringen bij de kinderarts. We werden doorverwezen naar SeysCentra.” Thomas was 6 jaar oud toen de behandeling bij SeysCentra startte. Bij hun eerste gesprek met SeysCentra werd er aan Vera en Thomas gevraagd wat ze wilden bereiken. “Ik zei: als de helft van de sondevoeding eraf gaat, dan is het al een wonder voor mij, dan ben ik al zo blij. Maar hij is inmiddels helemaal van de sondevoeding af, ik had dat nooit verwacht!”
Vera werd als ouder veel betrokken bij de behandeling en oefende zelf ook met Thomas, zowel op locatie als thuis. “Ik heb één moment gehad waarop ik dacht: oh, nu is het echt zwaar. Dat was op het begin tijdens een sessie op locatie. Hij weigerde en wilde echt niet meedoen. De behandelaar kwam erbij en legde uit wat er gebeurde en welke opties ik had. Het was heel zwaar, maar we hebben doorgezet. We moesten daar een patroon doorbreken. Dat was moeilijk.” Elke week had Vera contact met de behandelaren. Niet alleen over Thomas en zijn vooruitgang met eten, maar ook over Vera zelf. Er werd haar gevraagd hoe het met haar ging en hoe ze er zelf instond. Daarnaast was er niet alleen aandacht voor het eten en drinken, maar ook voor de ontwikkeling van Thomas: “Ze hebben daar stappen gezet waardoor hij voor zichzelf kan opkomen. Bij SeysCentra kijken ze naar het kind, wat die nodig heeft. En ze zijn er voor je als ouder: als er iets is, kun je altijd met de behandelaren praten, ook als het niet met eten en drinken te maken heeft. Als ik zei: het lukt me nu even niet, dan zeiden zij: dat is oké, dan doen we het nu even niet. Je wordt als ouder zijnde echt betrokken bij de behandeling en meegenomen in de beslissingen. Er was bij SeysCentra zoveel begrip voor ons allebei. Dat mis je nu wel soms. Mensen begrijpen niet welke weg je hebt afgelegd.”
Thomas was in totaal een half jaar bezig met zijn behandeling bij SeysCentra. “Het ging echt als een speer. Het is zo verbazingwekkend knap hoe hij dat heeft gedaan, ik had het niet durven dromen. We hebben het samen gedaan, en doen het nog steeds samen. Sommige momenten zijn nu extra bijzonder. Als we een dagje uitgingen, had ik altijd een hele bolderkar aan spullen mee voor één kind. De sondepomp, extra spuiten, extra voeding. Maar de vorige keer dat we een dagje uit gingen, dacht ik: hè, ik mis van alles. Ik had alleen maar wat brood dat hij lekker vindt mee, voor de zekerheid. Nu hoeft al die stress niet meer!” De trots en vreugde die Vera hier verwoord, is voelbaar.
“Ik kan nu aan tafel zitten en genieten van hoe hij zit te eten. Laatst aten we macaroni, dan zegt hij: ‘Yes! Macaroni!’ en zit hij met een glimlach te eten,” vertelt Vera. “Tuurlijk hebben we ook nog wel eens strijd, maar het is anders dan voorheen. Hij proeft nieuwe dingen en eet bijna alles wat ik hem voorschotel. Bij nieuwe dingen vraagt hij wel eens: ‘mag ik het op de ‘eetschoolmanier’ eten?’ Dan houdt hij een klein stukje eten eerst even tegen de lip, daarna op de tong, even in de mond zonder te kauwen. Soms slaat hij daar dan een stapje in over en dan laat ik hem zijn dingetje doen. Ik ben zo trots op hem!”
“Het is hun werk, maar ik ben de behandelaren eeuwig dankbaar! Ik kan ze niet genoeg bedanken voor wat zij voor ons hebben betekend. Het was heel fijn dat ik altijd met ze kon bellen als ik ergens tegenaan liep. Er werd altijd snel gereageerd en alle vragen werden serieus genomen. Je wordt bij SeysCentra echt erkend. Andere mensen zeiden wel eens: ‘geef hem maar een weekje hier, dan eet hij wel!’ Maar bij SeysCentra wordt erkend dat het een rot situatie is, dat het heel moeilijk is. Dat geeft echt steun. Het traject is nu afgesloten, maar de behandelen zeiden: als er wat is, zoek gewoon contact, dan denken we met je mee,” deelt Vera wanneer haar gevraagd wordt wat haar veel steun heeft gegeven tijdens het traject. Ook maakte ze samen met de behandelaren een terugvalpreventieplan, waarin staat wat Vera en Thomas kunnen doen wanneer hij een terugval heeft. “Er was laatst zo’n moment en toen kon ik de terugvalpreventie erbij pakken. Het was heel fijn dat we dat samen hebben opgesteld, want ik heb er echt wat aan.”
Vera gaat ook in over wat er allemaal veranderd is de afgelopen tijd: “Hij is dus volledig van de sondevoeding af. Hij eet nu eigenlijk van alles en probeert nieuwe dingen. Soms maak ik dan de grap: ‘straks eet je me nog arm!’ Thomas wil af en toe vis proeven, ook al eet ik dat niet. Toen hebben we iemand die wel vis eet gevraagd met hem vis te gaan proeven. Hij heeft meer energie, is aangekomen en ziet er gezonder uit. Hij is ook zelfverzekerder, dat is supermooi. En het heeft ons rust en vrijheid gebracht. We hoeven niet meer die bolderkar vol te laden, we kunnen met een rugzakje op pad. We zijn ook veel vrijer en relaxter met eten nu. We kunnen samen aan tafel eten in plaats van dat ik alleen eet of hij er voor spek en bonen bij zit.”
Vera heeft geen moment spijt gehad van hun traject bij SeysCentra en raadt andere ouders in hetzelfde schuitje aan om ook het behandeltraject aan te gaan. “Ik ben ze zo dankbaar. Het is intens geweest, maar we zijn er ook gelukkiger van geworden. Het is het echt waard geweest.”
Wij zijn tussen 8.30 en 12.30 uur telefonisch te bereiken op:
088 – 779 47 90
